Sizce nereden bahsediyorum?

Sıcacık odamda elektrikli ısıtıcının verdiği destekle kalorifer de el değmeyecek derecede yanarken beni çağıracaklarını beliyormuş gibi uyanığım. Gece saat 01.40 doktor bey diye çağrılıyorum, her zaman başıma gelen birşey değil ama şaşırmıyorum. Çağıran acil, çağrıldığım yer acil ve hemen kar montumu, beremi, boyunluğumu giyip dışarı çıkıyorum, bir hasta var ve ona gidiyorum. Burnumdan nefes alıyorum, dışarısı ağzımdan nefes almama izin vermiyor çünkü dişlerimi acıtacak kadar bir soğuk var ve dışarı verdiğim hava o meşhur beyaz buğuyu yapamıyor. Nefes aldıkça burnumdan çıtırtı sesi geliyor ne oluyor diyorum, soğuk burun kıllarımı donduruyor. Ya sonra…


Yetişmem gereken bir yer var, hızlı gitmeliyim hızlandıkça hızlı nefes alıyorum ama olacak gibi değil, burnum bu eziyete daha fazla katlanmak istemiyor ve ben boyunluğumu gözlerimin altına kadar çekiyorum. Bu sefer herşey normal gidiyor derken boyunluğa vuran sıcak nefesimin buharı gözlerime kadar çıkmış olacak ki soğuk gözlerimi de affetmiyor ve kirpiklerim her göz kırpttığımda birbirine yapışıyor, gideceğim yere ulaşmaya yakın sol üst ve alt gözkapağımdaki kirpikler birbirine yapışıyor ve bu sefer göz kaslarım faydasız, kapıya yakın kar montumun içine yumduğum sol elimi çıkarıp gözümü ovalıyorum ve içeri geçiyorum, herşey yolunda, içeride beni bekleyenlerle olan işim çok uzun sürmüyor ve dışarı çıkmaya yakın aklımda gideceğim 350 metre ve sonunda sıcak odam, sıcak bir kahve ve bunları yazacağım bilgisayar beni bekliyor.

Dönüş yolunda rastladığım birine sıcaklığı soruyorum -28 derece diyor ve ekliyor “daha da soğuklarını gördük hocam”, peki diyorum şaşkınlıkla ve kalan yolumu aynı ritüel içinde ancak bu sefer tecrübelenmiş şekilde gidiyorum ve odaya varmaya yakın boyunluğu çıkarmak isterken, soluduğum havanın boyunluktan çıktığı ve gözlerime buharın vurmasına neden olan boyunluktaki tek yerin buz tuttuğunu fark ediyorum. Bu kadar olabilir mi ya da daha fazlası? Ya da bu soğukta birde tipi? İnsanın dışarıda kalanlar için dua etmesi gereken binbir neden saymışım halbuki kendime.

Sıcak kahve, yanlız oda ve bunların üstüne birde geride bıraktığım mutluluk ve de huzur daha fazla ne istenebilir bu ….. soğuğunda!!!

This entry was posted on Pazar, Ocak 11th, 2009 at 3:28 am and is filed under şiir. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.